Milieuklassen

In de NEN-EN 206-1 zijn achttien milieuklassen gedefinieerd. Daarbij kan het zowel gaan om risico voor de wapening, bijvoorbeeld door chloridenindringing in zeewatermilieu of carbonatatie, als aantasting van het beton door bijvoorbeeld bevriezing of agressieve chemicaliën. Voor één bouwdeel kan sprake zijn van verschillende aantastingsmechanismen. Daarom kunnen voor één constructieonderdeel meer milieuklassen van toepassing zijn. De ontwerper moet in de projectspecificatie vastleggen welke milieuklasse(n) van toepassing zijn op welke constructieonderdelen. Voor de ontwerper is de bepaling van de milieuklasse mede van belang voor het vaststellen van de vereiste betondekking en de toegestane scheurwijdte.

De milieuklasse levert bovendien de randvoorwaarden voor de betonsamenstelling. Deze randvoorwaarden betreffen onder meer de water-bindmiddelfactor, het minimum bindmiddelgehalte en eventueel het luchtgehalte.

Stappenplan 

Met het stappenplan milieuklassen zijn op een eenvoudige manier de verschillende milieuklassen van een bouwdeel te bepalen. Per bouwdeel moet eerst de situering worden bepaald. Daarna kiest u een kolom die u verder moet aanhouden. Dit stappenplan geldt alleen voor de gangbare constructies en niet voor bijzondere gevallen. Aan dit stappenplan kunnen dus ook geen rechten worden ontleend. Meer informatie vindt u in onze gietbouwpocket, gratis te bestellen bij het Gietbouwcentrum.

klik hier voor een pfd-bestand.

Meer informatie en normen: NEN-EN 206-1, Beton, deel 1; Specificatie, eigenschappen, vervaardiging en conformiteit (2001). NEN-EN 8005, Nederlandse invulling van NEN-EN 206-1, Beton - deel 1; Specificatie, eigenschappen, vervaardiging en conformiteit (2004). NEN 6720, TGB 1990 - Voorschriften Beton - Constructieve eisen en rekenmethoden (VBC 1995).